„Aby ukrócić te poczynania, wydano bardziej życiowe zarządzenia. W roku 1820 Stany Zjednoczone, a w 1824 Anglia uznały handel ludźmi za akt korsarstwa, a tych, którzy go uprawiali za piratów. W związku z tym podlegali oni karze śmierci i ścigano ich bez pardonu. Wkrótce i Francja przyłączyła się do nowego traktatu. Wszelako stany południowe Ameryki oraz kolonie hiszpańskie i portugalskie nie przystały na zniesienie niewolnictwa i wywóz Murzynów odbywał się dalej na ich rachunek. Powszechnie uznawane prawo wzajemnej kontroli morskiej ograniczało się tylko do ustalania bandery podejrzanych statków.
Poza tym nowa ustawa znosząca niewolnictwo nie miała prawa
W okresie Stu Dni Po klęskach odniesionych od czasu wyprawy na Rosję cesarz Francji Napoleon Bonaparte musiał abdykować w kwietniu 1814 roku i wyjechać na wyspę Elbę. 20 marca 1815 roku powrócił jednak do Paryża i ponownie objął władzę. Kres temu studniowemu panowaniu Napoleona położyła 18 czerwca 1815 roku wielka bitwa pod Waterloo, po której cesarz francuski został zesłany przez Anglików na samotną wysepkę Świętej Heleny na Atlantyku.
działania wstecz. Nie powiększano szeregów niewolników, jednakże ci, którzy już byli pozbawieni wolności, jeszcze jej nie odzyskali.“(14)