„Dzieci bardziej niż dorośli są „otwarte" na te zjawiska i często proszą o nie zamykanie na noc drzwi do ich sypialni lub o nie gaszenie światła. Znajdując się w stanie Osiki, podświadomie boją się, że ich wyobrażenie ducha lub złego upiora może się urealnić.
Wielu ludzi utożsamianych z Osiką znajdując się w ciemności, wpada w nieuzasadnioną panikę. Skierowanie myśli ku Osice stanowi idealny dowód na istnienie skrajnego stanu Osiki w danej osobie.
Pod dotknięciem wiatru liście szeleszczą. Ludzie trzęsą się też jak Uście Osiki. Reagują jak sejsmograf na zmiany zachodzące w ich widzialnym i niewidzialnym otoczeniu. Posiadają „antenę" podświadomości odbierającą konflikty i psychiczne fale innych ludzi.
Osoby typu Osika, które poczują się nagle źle w jakimś towarzystwie, muszą natychmiast to towarzystwo opuścić. Rejestrują one wszystko bardzo łatwo i to wymaga od nich zużycia dużo energii atmosferę biura pełną intryg, poranny ruch na ulicach, lęk przed inflacją i groźbę wojny wiszącej w powietrzu. W odróżnieniu jednak od Figlarka, którego obawy są jasno określone, obawy Osiki pozostają niejasne i nie zdefiniowane. Nie można ich określić, stąd trudno o nich dyskutować.“(15)