„Głównymi środkami dowodowymi były przysięga, sądy boże (ordalia) w postaci pojedynku sądowego, nieco mniejszą rolę odgrywał początkowo dowód ze świadków oraz dowód z dokumentów.
Przysięga dzieliła, się na dwa rodzaje przysięgę oczyszczającą, mającą na celu oczyszczenie się z zarzutu popełnienia jakiegoś czynu, oraz przysięgę stwierdzającą, że pewien fakt się zdarzył, że komuś przysługuje pewne prawo.
Przysięgę składała strona, zależnie od wymogów ustawowych, albo sama (przysięga własna), albo wespół ze współprzysiężnikami. Współprzysiężnicy stwierdzali przysięgą, że uważają przysięgę strony „za słuszną i czystą". Najwyższą liczbę współprzysiężników ustalały edykty na dwunastu, najniższą na dwóch. Przeważnie jednak nie określało ustawodawstwo w poszczególnych wypadkach liczby współprzysiężników, ograniczając się do samego wymogu złożenia przysięgi przy udziale współprzysiężników. Współprzysiężnikami byli z reguły krewni lub powinowaci strony składającej przysięgę. Przy sporach o rzeczy i długi część współprzysiężników powoływał powód, a część pozwany.
Przysięgę składano na ewangelię albo w mniej ważnych sprawach na poświęconą broń (arma sacrata).“(16)