„Piękna Jadwiga musiała zapewne jeszcze posiadać wybitne walory duchowe i intelektualne, a może i zmysł artystyczny, skoro potrafiła przywiązać do siebie taką indywidualność, jak starannie wykształcony i wszechstronnie utalentowany król Władysław wielki wódz i pragmatyczny reformator, miłośnik nauk i sztuk, wielce popularny i u żołnierzy, i u artystów, u ludzi nauki i ludzi czynu.
To na jego czcić poeci polscy, włoscy i niemieccy składali pochwalne rymy. Znakomity Ivan Gundulić z Dubrownika, zafascynowany zwycięską bitwą pod Chocimiem, poświęci mu dzieło swego życia wielki poemat „Osman"; genialny Galileusz, z którym Władysław prowadził korespondencję, zadedykuje mu jedną ze swych prac. I ten renesansowy człowiek pokochał prostą, lwowską dziewczynę, otoczył ją czułością i tkliwą opieką. Świadom nastrojów arystokracji wzmacniał straż osobistą, bacząc, by kochanki nie spotkało nic złego. Nie dowierzał nawet swoim dworzanom.
Spotykana tylko w najbliższych kręgach towarzyskich oficjalnie nie występowała była niczym cień królewski. Władysław zabierał ją wszędzie ze sobą. Dlatego też z końcem 1635 roku Jadwiga już po urodzeniu dziecka towarzyszy królowi w podróży do Prus i do Gdańska, dokąd wybrał się Władysław przypilnować rokowań, prowadzonych pomiędzy Rzeczypospolitą a Szwecją w Sztumskiej Wsi. Układy te miały dla króla ogromne znaczenie poza chęcią wyparcia Szwedów z polskiego Pomorza rzecz szta o koronę jego przodków. Wazów, z której Władysław nie chciał zrezygnować i dla jej osiągnięcia gotów był na wiele wyrzeczeń.“(9)