„W tych latach zaczęły się odbywać zjazdy środowiskowe konsulów. I tak np. w dniach 37 stycznia 1925 r. obradowali konsulowie polscy z Włoch w Rzymie. Naradę prowadził poseł August Zaleski, który m.in. podkreślił duże znaczenie, „jakie posiada osobiste zetknięcie się konsulów, co im umożliwia wyjaśnić niejedną sprawę".
Nieco później, 35 października 1925 r., zebrań się w Waszyngtonie konsulowie ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. Delegowany na to spotkanie z Warszawy radca Józef Gorzechowski stwierdził, że zjazdy konsulów dały wyniki pozytywne, m.in. przyczyniając się do „ujednostajnienia interpretacji okólników".
4. Warunki materialne
Przejście do normalnej, pokojowej pracy nie pociągnęło za sobą poprawy warunków materialnych służby zagranicznej, podobnie zresztą jak i całego aparatu państwowego. Kraj dźwigał się dopiero z ruin. W dodatku postępowała inflacja, która redukowała i tak bardzo mizerne kwoty przeznaczane na pensje urzędników, na utrzymanie placówek.
W dokumentach pochodzących z lat 19211923 znajdujemy liczne wzmianki mówiące o zaprowadzaniu surowego reżymu oszczędnościowego. Na przykład 3 lutego 1922 r. dyrektor Departamentu Administracyjnego Karol Bertoni informował posła w Pradze, że fundusze dyspozycyjne wszystkich poselstw zostały zredukowane przez Komisję Oszczędnościową Ministerstwa Skarbu o dwadzieścia procent.“(5)