„Wyrywkowo już wspomniałem o tym, że najważniejszymi do nacierania miejscami są szyja, twarz, głowa i stopy. Ale nie oznacza to, że również całe ciało nie powinno być nacierane. Istotną częścią urynoterapii jest dostarczanie pożywienia pacjentowi podczas postu urynowego. Uryna jest najwspanialszym pożywieniem skóry, jakie istnieje; co można zauważyć obserwując ręce tych, którzy wykonują nacierania.
Sceptycy sugerowali, że suche nacieranie lub nacieranie czystą, zimną wodą jest równie skuteczne. Ale odpowiedź musi być stanowczo negatywna. Próbowałem obu. Przyznaję, że w obu przypadkach nacieranie jest doskonałym ćwiczeniem i działa jak wspaniały masaż, ale bez uryny nie może i nie odbuduje utraconych tkanek. Tylko w bardzo ciężkich przypadkach, gdy pacjent był zbyt słaby i wyniszczony by to wytrzymać, odstępowałem od nacierania pozostając przy samych okładach.
Przytoczę teraz przypadek, który wykaże, że okłady, o ile nasycone są niewłaściwą substancją, mogą prowadzić do odwrotnych niż zamierzone efektów.
Mężczyzna dobrze po 50. Był entuzjastą tego, co można by nazwać „dietą gąsienicy". Składała się ona z jednego posiłku dziennie, głównie chleba z nieoczyszczonej, pełnoziarnistej mąki razowej, owoców, sałatek, świeżego mleka, orzechów i miodu. Miał nadzieję zmniejszyć tymi środkami swój „brzuszek" i wyleczyć stan artretyczny, wodną puchlinę, chroniczną obstrukcję w leczeniu której uciekał się do soli i silnych lewatyw. W chwili gdy przysłał po mnie był już od pewnego czasu w rękach lekarzy i pod ciągłą opieką dwóch pielęgniarek. Chociaż przyjmował dziennie dwa posiłki i cztery mniejsze przekąski, ważył poniżej 10 kamieni, był bardzo słaby, obłożnie chory, cierpiał skutkiem odleżyn, a pół dnia i większą część nocy kaszlał wypluwając flegmę i ropny śluz. Ale to, co przyciągnęło moją szczególną uwagę, to stan jego ramienia. Około dwa lata wcześniej samoistnie pojawiło się galopujące owrzodzenie, na które stosowano okłady. Pomimo tego (czy według mnie głównie dlatego) miał obecne owrzodzenie przez cały czas nieprzerwanie (dwa lata) stosował okłady. Pewnego razu zasugerowałem, że wszystkie te okłady są bardziej odpowiedzialne za utratę jego sił, aniżeli jakikolwiek inny czynnik, dlatego ciągłe drenowanie pożywienia przez jego ramię głodziło zarówno kończynę jak i całe ciało. Ostatecznym wynikiem było — mimo protestów pielęgniarek — zaniechanie okładów, a ramię zostało po prostu owinięte czystym płótnem i przez tydzień nie ruszane. Jego posiłki zostały uregulowane do dwóch dziennie bez żadnych przekąsek, a do picia jedynie czysta, chłodna woda. Wszelkie medykamenty, które tylko drażniły przewód pokarmowy, zostały odrzucone. Pod koniec tygodnia płótno zostało zdjęte w celu kontroli, i chociaż owrzodzenia wciąż ropiały, było oczywistym, że przeważająca część tej ropnej substancji została pochłonięta przez ciepło krwi, poprzez pory skóry. W przeciągu miesiąca, chociaż występował jeszcze nieznaczny wysięk, ramię było zdolne do użytku i po raz pierwszy od lat pacjent mógł pisać samodzielnie listy. Bez masaży czy jakichkolwiek innych środków medycznych, zyskał 14 funtów wagi. Największe zmiany dawały się zauważyć w twarzy, obu ramionach, klatce piersiowej i pośladkach. Na marginesie mogę dodać, że odleżyny wyleczyłem swoją własną śliną. Jednakże główną rzeczą godną odnotowania w tym przypadku jest to, że gdy tylko powstrzymano okłady pacjent przybrał na wadze, mimo, że przyjmował mniej pożywienia. Został następnie dzięki urynoterapii i właściwej diecie przywrócony pełnemu zdrowiu.“(2)